Deze week heb ik een geschenk aangenomen van een cliënt – ik werd er verlegen van. Het is niet zomaar een geschenk, maar een geschenk met meerdere betekenissen. Ik kreeg het van een man die niet geboren is in Nederland. Tot het moment dat hij in Nederland kwam wonen, heeft hij een hard leven gekend. Via zijn werkgever kwam hij bij mij, voor coaching.

Op de dagen dat ik hem coach, neemt hij de hele dag vrij. Niet omdat hij zo veel tijd nodig heeft om bij te komen van een sessie, hij heeft die tijd nodig om überhaupt bij mij te kunnen komen. Anderhalf uur is hij onderweg naar Wons. Na de coaching opnieuw op pad: anderhalf uur naar huis.

Het cadeau & de gever

Ik heb een schaaltje gekregen van versteend hout, in kleuren die passen bij mijn praktijkruimte. Hij heeft het zelf uitgezocht. Het staat voor wie hij is en het proces waar hij nu in zit. Versteend hout dat miljoenen jaren oud kan zijn. Het hout is versteend doordat de bomen bedolven zijn onder modder, klei of lava – waardoor er geen zuurstof meer bij kon komen. De tijd heeft de rest gedaan. Versteend hout is zo hard als steen. Maar het heeft nog de kleuren, het lijnenspel en het karakter van hout.

De gehardheid van de gever is systemisch steeds harder geworden door ervaringen. Kleur is er niet. Het is zwart of wit. Goed of fout. Hij heeft veel moeten vechten om te kunnen blijven staan. Er is zó veel besproken. Tijdens de sessies geeft zichzelf steeds meer bloot, hij durft kwetsbaar te zijn. Dit vraagt heel veel moed.

Nieuwe kleuren

Zijn nieuwe kwetsbaarheid blijkt hem veel te geven. Meer dan hij ooit heeft durven en kunnen ervaren. Als je goed kijkt naar het schaaltje dan zie je bijzondere lijnen en kleuren. Elke keer zie je iets anders of iets nieuws. Hij had geen beter cadeau kunnen kiezen als symbool voor zijn proces.

Op het moment dat hij de praktijk verlaat kijkt hij mij nog een keer aan. Hij zegt: “Geven is zoveel dankbaarder dan iets nemen.”

Ik ben dankbaar voor zijn geschenk. En ben mij ervan bewust dat ik elke dag mag geven.

het cadeau